ايام حج مصادف با « ذى القعده » بوده باشد . در صورتى كه در همين سال ، امير مؤمنان عليه السّلام از طرف پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم مأموريت يافت كه سورهء « برائت » را در ايام حج براى مشركان بخواند . مفسران و محدثان متفق‌اند كه آن حضرت ، سورهء مزبور را در دهم ذى الحجّه خواند و چهار ماه مهلت داد و آغاز مهلت را دهم ذى الحجّه مىدانند ، نه ذى القعده . ثالثا ، معناى « نسيء » اين است كه : چون اعراب مجراى صحيحى براى زندگانى نداشتند ، غالبا از راه غارت‌گرى ارتزاق مىنمودند ، لذا براى آنان بسيار سخت بود كه در سه ماه ( ذى القعده ، ذى الحجّه و محرم ) جنگ را تعطيل كنند . از اين جهت ، گاهى از متصديان كعبه درخواست مىكردند كه اجازه دهند در ماه محرم الحرام جنگ كنند و به جاى آن ، در ماه صفر جنگ متاركه شود و معناى « نسيء » همين است و در غير محرم ، ابدا « نسيء » نبوده است و در خود آيه اشاره‌اى بر اين مطلب ديده مىشود . يُحِلُّونَهُ عاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عاماً ؛ يك سال جنگ را حلال و يك سال حرام مىكردند . ما تصور مىكنيم راه حل مشكل اين است كه اعراب ، در دو موقع « حج » مىكردند : يكى ذى الحجّه و ديگرى ماه رجب و تمام اعمال حج را در همين دو موقع انجام مىدادند . در اين صورت ، ممكن است مقصود از اين كه : « آمنه » در ماه حج يا در ايام تشريق ، حامل نور رسول خدا شده ، همان ماه رجب باشد و اگر تولد آن حضرت را در هفدهم ماه ربيع الاول بدانيم ، در اين صورت مدّت حمل ، هشت ماه و اندى خواهد بود . مراسم نام‌گذارى پيامبر اسلام روز هفتم فرارسيد . « عبد المطلب » براى عرض سپاس‌گزارى به درگاه الهى گوسفندى كشت و گروهى را دعوت كرد و در آن جشن با شكوه كه از عموم قريش دعوت شده بود ؛ نام فرزند خود را « محمد » گذاشت . وقتى از او پرسيدند : چرا نام فرزند خود را محمد انتخاب كرديد ؛ در صورتى كه اين نام در ميان اعراب كم‌سابقه است ؟ گفت : خواستم كه در آسمان و زمين ستوده باشد . در اين باره « حسان بن ثابت » شاعر رسول خدا چنين مىگويد :